به طور کلی کودکان عادی در حدود یک سالگی قادرند کلماتی را به زبان آورند، اما کودکان سندرم داون که در خانه و نزد والدین خود بزرگ می‌شوند، به طور متوسط در سنین دو تا سه سالگی قادر می‌شوند اولین کلمات قابل فهم را به زبان آورند. البته بعضاً دیده می‌شود کودکی با سندرم داون در یک سالگی بتواند کلمات مفهوم را بیان کند،‌ در حالی که برخی دیگر از این کودکان تا سن 8 - 7 سالگی نمی‌توانند کلمات معنادار و واضحی را به زبان آورند. بنابراین می‌توان گفت کودکان سندرم داون ضمن این‌که در برخی ویژگی‌ها با یکدیگر شباهت دارند، دارای تفاوت‌های فردی قابل توجهی نیز هستند. این تفاوت‌ها در بسیاری ازموارد ممکن است مربوط به وجود ساختمان یاخته‌های تریزومیک باشد. کودکان سندرم داون به دلایل متعددی در معرض خطر ابتلا به آسیب‌های گفتاری و زبانی هستند. یکی از این دلایل عفونت‌های مکرر گوش میانی است که به صورت نوسانی، منجر به کم شنوایی انتقالی و در درازمدت باعث کم شنوایی حسی عصبی می‌شود. به بیان دیگر این کودکان نمی‌توانند از دستگاه شنوایی خود، برای یادگیری زبان کلامی استفاده بهینه کنند. هیپوتونی عمومی عضلات از جمله عضلات دستگاه گفتاری نیز عامل دیگری برای ایجاد مشکلات گفتار در آن‌هاست. کوچکی حفره دهان، زبان بزرگ، کم رشدی سینوس‌ها، بدجفت شدگی دندان‌ها و ناهماهنگی حرکات عضلات گفتار نیز مزید بر علت است. خصیصه‌های نورولوژیکی سندرم داون مانند کوچکی منطقه بروکا و مخچه نیز به عنوان دلایلی برای نقص تولید گفتار در آن‌ها محسوب می‌شوند. صحبت کردن یکی از کنش‌های ذهنی کودکان است، بنابراین فقدان آن در سنین مورد نظر، در کودکان سندرم داون می‌تواند نشانه‌ای کاملاً بارز از عقب ماندگی ذهنی آن‌ها باشد. وجود برخی اختلالات و نارسایی‌های جسمی و حسی از جمله اختلال در حس شنوایی و وضعیت خاص دهان و لب‌ها نیزمی‌تواند در تاخیر کلامی این کودکان مؤثر باشد. بنابراین سنجش حس شنوایی کودکان سندرم داون در همان سال‌های اول زندگی و تغذیه مناسب به‌ویژه در رابطه با پرورش مهارت‌های دستگاه گویایی امری فوق العاده ضروری و مهم است. در مجموع مشخصه‌های ارتباطی و گفتاری و زبان آن‌ها را می توان به شکل زیر خلاصه کرد: 1- آسیب زبان بیانی، بیش از زبان درکی است. در زبان بیانی، سطح رشد واژگان از سطح رشد نحو بالاتر است. 2- قابلیت فهم گفتار در این کودکان بنا به دلایل ذکر شده پایین است. 3-آسیب حافظه کوتاه مدت شنیداری‌ - کلامی نقایص عمده‌ای را در رشد زبان کلامی این کودکان فراهم می‌کند. 4- مدالیته بینایی و مهارت‌های بینایی حرکتی در این کودکان قوی‌تر از مدالیته شنیداری و مهارت‌های شنیداری - صوتی آنان است. 5- کودکان سندرم داون ارتباط گران( communicators) فوق العاده‌ای هستند و از بیان چهره‌ای، حرکات بیانگر و صداسازی برای ابراز وجود استفاده می‌کنند

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/۱٦